Slauga Slamm

„Úff, ég vona að ég sé ekki fallin“ sagði ég við túlkinn eftir síðasta lokapróf haustannarinnar. Ég dæsti og hugsaði með sjálfri mér: fallin í tölfræði eða fallin í lífinu? Ég ákvað að vera ekkert að spá frekar í þessu og drífa mig að pakka. Ég ætlaði nefnilegaað eyða jólunum á Spáni með fjölskyldunni. Þar ætluðum við að heimsækja ættingja, slaka á og njóta lífsins. Og í leiðinni ákvað ég að taka mér frí frá skjánum, ekkert Facebook, Twitter eða mail í bili. Bara textaskilaboð og smá Instagram. Ekkert óþarfa áreiti, bara slöku Taugarnar höfðu vægast sagt verið þandar síðustu vikur. Til að byrja með tók ég þá ákvörðun að sækja um stúdentaíbúð, enda komin með meira en nóg af að búa í  foreldrahúsum. Ég sá einnig fram á að vera í skóla næstu árin, svo stúdentaíbúð var kannski bara málið. Auk þess er ég alls ekki ein af þeim sem vilja helst bara kaupa sitt eigið hús, en það er víst önnur saga. Áður en ég vissi af var ég farin að skoða íbúðir og bara búin að finna draumaíbúðina. Það ...

,,Æji þegiðu nú, Slauga, mér er alveg sama um pólitík!" Þetta hef égoft fengið að heyra í gegnum tíðina frá fólki sem telur sig ekki þurfa né nenna að vita neitt um pólitík. Ókei, gott og vel, fólk er víst allskonar og fílar allskonar hluti. En mér finnst nú bara sorglegt þegar fólk gefur skít í pólitík. Ísland er lýðveldi, hér getum við myndað stjórnmálaflokka og kosið okkar fulltrúa á þing. Kosningaréttinn fáum við 18 ára. Hljómar einfalt, en er það kannski ekki. Það er nefnilega fólk úti í heimi sem er að deyja fyrir nákvæmlega þetta: Lýðræði. Snúum okkur nú að kjarna málsins. Klausturmálinu svokallaða. Ef þú hefur ekki nú þegar heyrt um það mál þá er hér stutt samantekt: Sex þingmenn, fimm karlar og ein kona, sátu að sumbli á Klaustur Bar í nóvember. Á sama stað sat fötluð, hinsegin kona sem heyrði hvað var í gangi og fór að taka samtal þingmannanna upp því henni ofbauð talsmátinn.Seinna lét hún fjölmiðla fá upptökuna, og þeir birtu sumt. Í upptökunum má heyra þingmennin...

,,Heyrðu, helduru að ég gæti æft Crossfit?" spurði ég vinkonu mína í janúar 2017. ,,Uuuu, já!" var svarið frá vinkonunni, sem hafði verið á fullu í Crossfit um tíma. Það hefur varla farið framhjá neinum að ég er mikið fyrir íþróttir. Ég   elska að taka á því, hreyfa mig og vera í góðu formi. Þegar ég var að alast upp flakkaði ég á milli íþrótta, fimleikar, sund, fótbolti, hestanámskeið, jóga, skák... Á endanum prófaði ég þrekíþróttir. Ég fór að mæta í einkatíma í víkingaþreki og boxi og það var þá sem ég uppgötvaði hve mikil snilld þrekíþróttir eru og ákvað að ég vidi halda áfram á þeirri braut. Eftir nokkra mánuði í einkaþjálfun fór ég í lyftingar. Ég fílaði alveg lyftingarnar en andinn í liðinu var svo slæmur að ég hætti eftir nokkra mánuði og færði mig yfir í Crossfit. Nú hef´ég stundað Crossfit í næstum tvö ár, og er mjög ánægð þar. Ég var þó efins um að þetta væri íþrótt fyrir mig til að byrja með. Vinkonur mínar æfðu Crossfit og voru sífellt að tala u...

Ég hef oft fengið að heyra það hvað ég er með fallega húð. Fólk spyr mig jafnvel hvernig ég fari að því að vera með svona fallega húð. Ég veit ekki alveg hvernig fólk skilgreinir fallega húð, það gæti verið slétt húð, húð með engar bólur, þurrkubletti eða húð sem er ekki mislituð. Ég fæ nú samt bólur og af og til þurrkubletti, en ég hef þó vanið mig á að passa vel upp á húðina. Þegar ég var táningur var ég með frekar slæma húð og þurfti að nota lyfseðilsskylt krem við því, en það er víst bara eðlilegt að vera með slæma húð á þessum aldri. Einnig var ég með stöðugt exem á höndunum sem barn og það þarf enn lítið til að húðin þar fari úr jafnvægi. Ég ákvað því að skella í stutta bloggfærslu og svara spurningum fólks um hvernig ég hugsa um húðina mína, vonandi hjálpar það einhverjum. Það skal tekið strax fram að ég er ekki snyrtifræðingur, en ég hef mikinn áhuga á svona hlutum. Það gæti líka vel verið að ég sé bara heppin með húð, en mér finnst ólíklegt að það sé eina ástæðan. ...

 „Ég var með þunglyndi en nú líður mér betur.“ Þetta sagði ungur daufblindur karlmaður eitt sinn þegar ég var stödd í norrænum sumarbúðum fyrir daufblind ungmenni. Þetta var seinasta kvöldið okkar og því mikið um að vera. Við fórum í leiki, héldum ræður, tókum myndir og skemmtum okkur langt fram á nótt. En þessi ungi maður hafði haldið sig mestmegnis til hlés þangað til hann stóð allt í einu upp og bað um orðið. Hann hafði þá setið rétt við innganginn að stofunni sem við vorum í, og ég man að þegar ég tók eftir honum þarna átti ég hálft í hvoru von á að hann hlypi út á hverri stundu. En í staðinn stillti hann sér upp fyrir framan fulla stofu af fólki, þakkaði okkur fyrir samveruna og brýndi mikilvægi þessara sumarbúða. Hann ræddi opinskátt um andleg veikindi sín og ég man að ræðan var svo innileg og blátt áfram að sum okkar táruðumst. Ári síðar er ég á ráðstefnu fyrir unga daufblinda leiðtoga þar sem viðfangsefnið er streita og aðferðir við að meðhöndla hana. Þarna s...

Slauga og aðstoðarkona úti að hjóla. Nei sko, Slauga var að skrá sig í Reykjavíkurmaraþonið! Þetta verða 10 hressilegir kílómetrar, en ég ætla að hlaupa til styrktar Fjólu, félag fólks með samþætta sjón- og heyrnarskerðingu. Því þetta félag er mér afar kært. En hvað er Fjóla og afhverju er Slauga að rúlla fyrir þetta félag? Fjóla, áður Daufblindrafélag Íslands, var stofnað í mars 1994. Félagið hefur það hlutverk að standa vörð um hagsmuni og menningu fólks sem bæði sér og heyrir illa. Um er að ræða afar lítinn minnihlutahóp sem er mjög jaðarsettur í samfélaginu. Þar sem þetta fólk er með tvöfalda skerðingu þarf það gjarna mikla hjálp og aðlögun til að geta tekið þátt í samfélaginu og lifað mannsæmandi lífi til jafns við aðra. Eins og kerfið er núna þarf þetta fólk þó að leita á marga mismunandi staði og jafnvel berjast fyrir því að fá lágmarks aðstoð, eins og ég hef fengið að reyna á í  túlkamálinu svokallaða. En nýlega var þó stofnað greiningarteymi sem á að h...

Slauga á Stykkishólmi. Hola! Í síðasta pístli ræddi ég um mikilvægi þess að þekkja eigin mörk og þora að biðja um aðstoð. Ég tók það samt skýrt fram að það væri ekkert að því, t.d. gætir þú kannski ekki gengið upp stiga en þá ættir þú að geta rúllað upp ramp eða tekið lyftu, í versta falli gætir þú beðið einhvern að bera þig upp. Það ættu að vera fleiri leiðir fyrir þig að komast áfram, að ná markmiðinu. Kan du inte? Vil du inte?  Lesvélin hennar Slaugu. Í þessum pístli langar mig að fjalla um það að vera daufblind og læra tungumál. Eins og ég hef áður greint frá þá missti ég heyrnina í kringum 5 ára aldur. Þá kunni ég að tala íslensku og hafði lært smá íslenskt táknmál af eldri systur minni, þó að íslenskuorðaforði 5 ára barns væri raunar ekki mikil. Ég t.d. sagði alltaf „aði“ þegar ég notaði sagnorð í þátíð, svo dæmi sé nefnt. Þrátt fyrir það lærði ég meira í grunnskóla. Ég var reyndar mjög latur nemandi fyrstu 3 árin, nennti sjaldan að lesa og var allta...