Slauga Slamm

Ég hef oft fengið að heyra það hvað ég er með fallega húð. Fólk spyr mig jafnvel hvernig ég fari að því að vera með svona fallega húð. Ég veit ekki alveg hvernig fólk skilgreinir fallega húð, það gæti verið slétt húð, húð með engar bólur, þurrkubletti eða húð sem er ekki mislituð. Ég fæ nú samt bólur og af og til þurrkubletti, en ég hef þó vanið mig á að passa vel upp á húðina. Þegar ég var táningur var ég með frekar slæma húð og þurfti að nota lyfseðilsskylt krem við því, en það er víst bara eðlilegt að vera með slæma húð á þessum aldri. Einnig var ég með stöðugt exem á höndunum sem barn og það þarf enn lítið til að húðin þar fari úr jafnvægi. Ég ákvað því að skella í stutta bloggfærslu og svara spurningum fólks um hvernig ég hugsa um húðina mína, vonandi hjálpar það einhverjum. Það skal tekið strax fram að ég er ekki snyrtifræðingur, en ég hef mikinn áhuga á svona hlutum. Það gæti líka vel verið að ég sé bara heppin með húð, en mér finnst ólíklegt að það sé eina ástæðan. ...

 „Ég var með þunglyndi en nú líður mér betur.“ Þetta sagði ungur daufblindur karlmaður eitt sinn þegar ég var stödd í norrænum sumarbúðum fyrir daufblind ungmenni. Þetta var seinasta kvöldið okkar og því mikið um að vera. Við fórum í leiki, héldum ræður, tókum myndir og skemmtum okkur langt fram á nótt. En þessi ungi maður hafði haldið sig mestmegnis til hlés þangað til hann stóð allt í einu upp og bað um orðið. Hann hafði þá setið rétt við innganginn að stofunni sem við vorum í, og ég man að þegar ég tók eftir honum þarna átti ég hálft í hvoru von á að hann hlypi út á hverri stundu. En í staðinn stillti hann sér upp fyrir framan fulla stofu af fólki, þakkaði okkur fyrir samveruna og brýndi mikilvægi þessara sumarbúða. Hann ræddi opinskátt um andleg veikindi sín og ég man að ræðan var svo innileg og blátt áfram að sum okkar táruðumst. Ári síðar er ég á ráðstefnu fyrir unga daufblinda leiðtoga þar sem viðfangsefnið er streita og aðferðir við að meðhöndla hana. Þarna s...

Slauga og aðstoðarkona úti að hjóla. Nei sko, Slauga var að skrá sig í Reykjavíkurmaraþonið! Þetta verða 10 hressilegir kílómetrar, en ég ætla að hlaupa til styrktar Fjólu, félag fólks með samþætta sjón- og heyrnarskerðingu. Því þetta félag er mér afar kært. En hvað er Fjóla og afhverju er Slauga að rúlla fyrir þetta félag? Fjóla, áður Daufblindrafélag Íslands, var stofnað í mars 1994. Félagið hefur það hlutverk að standa vörð um hagsmuni og menningu fólks sem bæði sér og heyrir illa. Um er að ræða afar lítinn minnihlutahóp sem er mjög jaðarsettur í samfélaginu. Þar sem þetta fólk er með tvöfalda skerðingu þarf það gjarna mikla hjálp og aðlögun til að geta tekið þátt í samfélaginu og lifað mannsæmandi lífi til jafns við aðra. Eins og kerfið er núna þarf þetta fólk þó að leita á marga mismunandi staði og jafnvel berjast fyrir því að fá lágmarks aðstoð, eins og ég hef fengið að reyna á í  túlkamálinu svokallaða. En nýlega var þó stofnað greiningarteymi sem á að h...

Slauga á Stykkishólmi. Hola! Í síðasta pístli ræddi ég um mikilvægi þess að þekkja eigin mörk og þora að biðja um aðstoð. Ég tók það samt skýrt fram að það væri ekkert að því, t.d. gætir þú kannski ekki gengið upp stiga en þá ættir þú að geta rúllað upp ramp eða tekið lyftu, í versta falli gætir þú beðið einhvern að bera þig upp. Það ættu að vera fleiri leiðir fyrir þig að komast áfram, að ná markmiðinu. Kan du inte? Vil du inte?  Lesvélin hennar Slaugu. Í þessum pístli langar mig að fjalla um það að vera daufblind og læra tungumál. Eins og ég hef áður greint frá þá missti ég heyrnina í kringum 5 ára aldur. Þá kunni ég að tala íslensku og hafði lært smá íslenskt táknmál af eldri systur minni, þó að íslenskuorðaforði 5 ára barns væri raunar ekki mikil. Ég t.d. sagði alltaf „aði“ þegar ég notaði sagnorð í þátíð, svo dæmi sé nefnt. Þrátt fyrir það lærði ég meira í grunnskóla. Ég var reyndar mjög latur nemandi fyrstu 3 árin, nennti sjaldan að lesa og var allta...

Slauga á æfingu Litli æfingarsalurinn var fullur af fólki í íþróttafötum að gera sig til fyrir fyrsta tímann í grunnnámskeiðinu. Rödd þjálfarans glumdi er hún gerði sitt besta til að útskýra allar æfingarnar í bak og fyrir. Ég elti hina og gerði mitt besta til að gera æfingarnar. En þá fóru allir allt í einu að hoppa á kassa og gera burpeas og ég sat eftir í stólnum mínum og vissi ekki hvað ég ætti að taka til bragðs. Á endanum neyddist ég til að staldra við og biðja um hjálp. „Þú gerir bara það sem þú getur,“ sagði þjálfarinn þegar ég loks hafði mig í að ræða við hana „svo máttu alltaf láta vita ef þú vilt einhverja aðstoð eða aðlögun.“ Það getur stundum verið þreytandi að þurfa að biðja sífellt um hjálp. En stundum er bara ekkert annað í stöðunni, annaðhvort er það hjálp eða ekki hjálp. Hefði ég ekki beðið þjálfarann um hjálp á fyrstu CrossFit-æfingunni hefði ég líklega hætt að æfa strax. En ég vildi það ekki, enda fannst mér þetta mjög spennandi íþrótt. Ég fékk því e...

Slauga á rúntinum í Bakú. Gleðilega Eurovision-viku! Ég hef í sannleika sagt verið algjör Eurovision-aðdáandi frá því ég man eftir mér, sem hefur líklega ekki farið framhjá mörgum. Eftirminnilegasta Eurovision-árið mitt var samt 2012, árið sem Loreen kom, sá og sigraði keppnina með hinu magnaða lagi Euphoria. En þetta er samt ekki eina ástæðan fyrir því að 2012 er algjört uppáhald, heldur einnig það að ég fékk að fara og sjá keppnina í Bakú. Já, þú last það rétt, ég flaug alla leið til Azerbaijan bara til að upplifa alvöru Eurovision. Sagan á bak við er samt svolítið löng, og því datt mér í hug að rifja hana upp hér í tilefni þess að nú er Eurovision-vika. Handritakeppni fyrir hreyfihömluð börn Ég var 16 ára unglingur, nýbúin að gefa út bókina mína Undur og Örlög og að klára grunnskólann. Einn daginn kem ég heim úr skólanum og mæti mömmu minni. ,,Hey, Klara frænka hringdi," segir mamma og ég lít á hana, jæja, enn ein frænkan að hringja? En nei, þetta var ekki allt og s...

Ég hef verið mikill aðdáandi Eurovision frá því ég man eftir mér. Ár eftir ár hef ég blastað keppninni í sjónvarpinu, öðru heimilisfólki til mikillar mæðu, spáð og spekúlerað og einu sinni farið alla leið til Bakú til að sjá keppnina. Slauga akandi um Bakú í Eurovision-bífreið.  Satt að se gja hef ég þó haft nóg annað að gera síðustu tvö ár en að fylgjast með Eurovision, en það þýðir samt ekki að áhuginn sé að fjara út. Í ár fékk ég loks tíma til að fylgjast ögn með Söngvakeppninni, og ég held að ég hafi aldrei verið með jafn mikinn valkvíða og einmitt nú. Ég reyndi samt bara einu sinni að kjósa, en eftir að atkvæðið komst ekki til skila ákvað ég að spara símareikninginn og láta aðra um að liggja á símanum. Það var alveg gott og blessað, enda gat ég eiginlega ekki valið á milli Dags og Ara. Það ætti að taka það fram strax að ég er mjög virk manneskja sem þarf alltaf að hafa meira en nóg að gera. Eftir að úrslitin voru tilkynnt sat ég því eftir í sófanum og h...